Sołectwa

Sołectwa

 
Chróścielów
 
Sołectwo leży z dala od większych miast. Miejscowość ma bogatą historię – najpierw była w prywatnych rękach. Nazywała się Crostolew (1377), później Chrastelow (1434), Krastillau (1743). W 1900 r. powstała straż pożarna, w 1958 r. Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna, która działa do dziś i zatrudnia 37 osób. Zakład RSP zajmuje się hodowlą zwierząt oraz produkcją wysokiej jakości mleka. Ponadto dysponuje dużymi obszarami uprawnymi.

Chróścielów to wieś bezpieczna, estetyczna o czystym środowisku naturalnym. Zintegrowani i aktywni mieszkańcy realizują wspólne cele. W ramach POM (Program Odnowy Miejscowości) urządzono tereny zieleni, plac zabaw dla dzieci, wyremontowano i wyposażono świetlicę wiejską. Chróścielów w 2009 r. zajął II miejsce w gminnym konkursie „Aktywna Wieś”. Od 2007 r. wieś należy do programu „Odnowa Wsi”.
 
Sołtys:  Marek Kaczmarczyk
 
 
Dzierżysław
 
Miejscowość, którą od X wieku zamieszkiwali Słowianie, a nazwa pochodzi z języka morawskiego. We wsi przez długi okres działała duża kopalnia gipsu, powstałego w miocenie, złoże gipsu było eksploatowane do 1972 r. na pięciu poziomach eksploatacyjnych do głębokości 40 m w kopalni podziemnej. Na polach w okolicy Dzierżysławia od kilku lat prowadzone są przez studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego badania archeologiczne.
 
Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1256 r., ale dopiero w 1810 r. Dzierżysław stał się samodzielną parafią. Po II wojnie światowej miejscowa ludność została wysiedlona, a do wsi przybyli mieszkańcy z Kresów.
 
Wieś prężnie się rozwija, realizując projekty w ramach Programu Odnowy Miejscowości. Dzięki nim powstały: Park 5 Bram, Studnia Kwiatami Pachnąca, zorganizowano też turniej plażowej piłki siatkowej sołectw biorących udział w Programie Odnowy Wsi. Wieś uzyskała II miejsce w gminnym konkursie „Aktywna Wieś ( 2011 ) oraz wyróżnienie „Perła 2010”. Dzierżysław od 2003 r. jest uczestnikiem programu „Odnowy Wsi”. W sierpniu 2000 roku archeolodzy natrafili na pierwszą w Polsce osadę mieszkalną ludu kultury magdaleńskiej, która pochodzi sprzed 12 tyś. Lat. Ciekawostką jest również odkrycie dwóch figurek Wenus z hematytu, które są unikatami na skalę światową.  
 
Warto zobaczyć:
- Rezerwat Góra Gipsowa, utworzony w 1957 roku. Na terenie rezerwatu występują rośliny stepowe oraz zaroślowe np. Dzwonek boloński, Głowienka wielkokwiatowa, wrotycz baldachogroniasty             
- Kościół św. Bartłomieja, wybudowany w 1936 roku na bazie starego XV wiecznego kościoła zniszczonego przez wojnę trzydziestoletnią.                    
- Park Pięciu Bram – założony przez mieszkańców w miejscu, gdzie niegdyś stał okazały pałac, wybudowany w połowie XVIII w. przez mistrzów włoskich. Na placu pałacowym znajdowało się pięć bram, stąd nazwa parku.                      
- Woda „Dzierżysławianka” –  ponad stuletnie źródło wody          
- Kwitnąca Studnia                                            
-Ogród skalny ,,Stodoła”- ul. Kościuszki 21               
 
Potrawy lokalne:
- Pierogi dobre z sosem kresowym –  laureat nagrody ,,Perła 2010”
 
Sołtys: Genowefa Kozdrowicka 
 
 
Kozłówki
 
Pierwsze wzmianki o miejscowości Kozłówki datuje się na 1272 rok, kiedy to biskup Ołomuńca nabył Kozłówki jako wieś czynszową. Miejscowość zwano Cozłuwky, tj. Małe Koźle. Sołectwo typowo rolnicze – 90 % powierzchni zajmują użytki rolne. „Wieś nowoczesnych rolników, rozwijająca się w duchu sportu i agroturystyki z zachowaniem tradycji” – oto dewiza jej mieszkańców. Odkąd Kozłówki przystąpiły do programu POM, wyposażono świetlicę wiejską, urządzono i zagospodarowano tereny zielone. Od 2005 r. wieś uczestniczy w programie „Odnowa Wsi”.
 
Warto zobaczyć:
- pomnik „Ecce Homo”- wieść gminna mówi, że w tym miejscu dwaj synowie Hanke pobili się śmiertelnie o ziemię w roku 1700.
- zabytkowy kościółek św. Anny    
 
Sołtys - Czesław Świętanowski
 
 
Lubotyń
 
Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1262 roku. Na wzgórzu na południe od wsi stał kiedyś zamek, po którym studnia u stóp wzgórza nazwana została Zamkową. W XIX wieku w Lubotyniu znajdowały się: gorzelnia , browar  oraz bażanciarnia.
 
Przez Lubotyń przepływa rzeka Morawka, co podnosi walory rekreacyjne wsi. Duży wiejski park, a w nim pomnik przyrody – lipa drobnolistna, zabytkowy kościół, wykopaliska archeologiczne, czynna kopalnia piasku, estetyczna zabudowa wpływają na atrakcyjność wsi. Zagospodarowany park – miejsce spotkań mieszkańców – urządzenie terenów zielonych wsi były pierwszymi projektami Programu Odnowy Miejscowości. Lubotyń od 2007 r. należy do programu „Odnowa Wsi”.
 
Warto zobaczyć:
- Park Wiejski, w którym znajduje się pomnik przyrody –  lipa drobnolistna
- kopalnia piasku
- neogotycki kościół (1262 r.)                  
- kurhany znajdujące się na północ od Lubotynia przed dawnym folwarkiem obok kopalni piasku       
- Folwark Konstanzienhof – należący do wsi folwark znajduje się na północ od Lubotynia. Teren obecnie jest porośnięty drzewami zza których widoczna jest ruina budynku mieszkalnego
- Grób i tablica pamiątkowa dawnych właścicieli Lubotynia
 
Sołtys - Krzysztof Ligocki
 
 
Ludmierzyce
 
Mała wieś w południowo-zachodniej części gminy Kietrz. Przez Ludmierzyce przepływa rzeka Ostra. Według podań, wieś powstała w XII w. W latach 1540-1665 Ludmierzyce ulegało wpływom ewangelickim (luteranizm był tutaj najdłużej wyznawany). Około roku 1910 roku we wsi istniało więzienie. Drogą, która prowadzi do Pilszcza, Jan III Sobieski w 1683 roku podążał na odsiecz Wiednia.
 
Kiedyś wieś należała do władcy Moraw Ottokara II. W 1 poł. XV w. w Ludmierzycach pojawili się pierwsi reformatorzy – najpierw husyci, po nich luteranie, których wpływom ulegli mieszkańcy. Przez Ludmierzyce przeszła epidemia cholery i różne kataklizmy, nie oszczędziła ich też II wojna  światowa. Wieś jest czysta, estetyczna, mieszkańcy zintegrowani, kontynuują tradycje; odkąd powołano POM, najbardziej zmieniła swój wizerunek – urządzono tutaj tereny zieleni, wyposażono świetlicę wiejską, wybudowano plac zabaw. Od 2008 r. należy do programu „Odnowa wsi”.
 
Warto zobaczyć:
- Kamienna figura Chrystusa autorstwa Paula Ondruscha z Głubczyc umiejscowiona na fasadzie kościoła
 
Sołtys - Anna Tworek
 
 
Nasiedle
 
Wieś po raz pierwszy wymieniona w ruskiej kronice I patijewskiej w 1253 r. jako gród Nasile. Wieś rozwijała się szybko na przełomie XVIII i XIX w. Podczas II wojny światowej Nasiedle zostało zniszczone w 70 %. Po wojnie rozpoczęła się odbudowa, współcześnie wieś pięknieje, przybywają nowe obiekty. Herb wsi składa się z kosy skrzyżowanej z lemieszem, co symbolizuje rolniczą pracę mieszkańców. Urządzone tereny zieleni, wyposażony wiejski dom kultury, miejsca spotkań i wspólnego grillowania potwierdzają gotowość gospodarzy na przyjęcie nowych mieszkańców i turystów. Nasiedle zdobyło III miejsce w gminnym konkursie „Aktywna Wieś” ( 2011). Od 2007 r. wieś jest uczestnikiem programu „Odnowa wsi”.
 
Warto zobaczyć:
- Barokowy pałac z regencyjną dekoracją elewacji wzniesiony w 1730 roku
- Kościół pw. Jakuba Starszego z 1881 roku. 
- Krzyż pokutny z XIV-XVI w.
 
Sołtys - Jacek Kopaniecki
 
 
Nowa Cerekwia
 
Wieś w pobliżu której znaleziono ślady po licznych osadach prehistorycznych. Pierwsza wzmianka pisana o wiosce pojawia się w 1234. Nowa Cerekwia uzyskała prawa miejskie w XIII wieku, lecz utraciła je przed II wojną światową. Nazwa wsi wywodzi się od staropolskiego wyrazu cerkiew, cyrkiew, tzn. świątynia chrześcijańska. Z 1234 r. pochodzi pierwsza wzmianka o miejscowości. Nowa Cerekwia przechodziła różne koleje losu – najazd tatarów, husytów, wielki pożar w 1641 r. Później majątek należał do hr. Vaclawa z Vrbna, po czym kupił go Jerzy Gęszyna z Kietrza, następnie przeszedł w ręce gminy. W pobliżu wsi występują ślady licznych osad prehistorycznych i wczesnośredniowiecznych. Nowa Cerekwia jest zadbaną wsią rolniczą z tradycjami, rozbudowaną infrastrukturą, otwartą na szeroko pojętą współpracę sąsiedzką. Funkcjonuje dobrze wyposażony Dom Kultury, urządzono tereny zieleni. Od 2006 r. należy do programu „Odnowa Wsi”.
 
Warto zobaczyć:
- Ruiny Kościoła cmentarnego św. Wacława z 1688 roku, na którym zachowały się kamienne epitafia         
- Kościół w stylu późnobarokowym z elementami klasycyzmu św. Pawła i Piotra budowany  w latach 1783-1787 
- Ruiny zamku rodu Vrbnów z XVI wieku 
- Trójprzęsłowy wiadukt kolejowy, zbudowany w 1907r. Była to linia kolejowa Baborów–Opava (Czechy) przez Pilszcz. Ostatni pociąg po tym moście przejechał w czerwcu 1996 roku
- Miejski charakter zabudowy z obszernym czworobocznym rynkiem
 
Sołtys - Michał Durkacz
 
 
Pilszcz
 
Pilszcz graniczy z Republiką Czeską, tworzą go dwie części – wieś i oddalone od niej osiedle. Mieszkańcy utrzymują się z rolnictwa. Sanktuarium.
 
Wioska leży na historycznej trasie przemarszu wojska króla Jana III Sobieskiego podążającego w 1683 roku na odsiecz Wiednia. W Kościele NMP widnieje obraz upamiętniający to wydarzenie. W 1884 roku w okolicy wioski odkryto tzw. Skarb z Pilszcza, który pochodził z epoki brązu a były to naszyjniki, bransolety. Pilszcz charakteryzuje duża ilość zieleni  (drzewa i krzewy szlachetne, ozdobne) i charakterystyczne dla wioski drzewo- lipa. We wiosce występuje duża liczba grzybów  np. purchawica olbrzymia będąca pod ochroną. Mieszkańcy dążą do rozwoju agroturystyki, chcą rozbudować infrastrukturę techniczną oraz sieć usługowo – rzemieślniczą. Pilszcz zdobył kilkakrotnie I, II i III miejsca w kategorii „Najlepszy projekt” w konkursie „Piękna Wieś Opolska” oraz I miejsce w tym konkursie. Od 1997 r. Pilszcz to lider programu „Odnowa Wsi”.
 
Warto zobaczyć:
- gotycko-renesansowe Sanktuarium Matki Boskiej Pilszczańskiej z 1593 roku, do którego przybywają liczne pielgrzymki
- Aleja Lipowa
- Spichlerz z XIX wieku budowla drewniano-gliniana     
- Parnik do ziemniaków z XIX wieku        
- Kwitnące ZOO
 
Sołtys - Danuta Rudnicka
 
 
Rogożany
 
W roku 1377 pojawiła się pierwsza wzmianka o miejscowości jako Rosensan. W herbie sołectwa widnieje czerwona róża z dwoma listkami. W czasie II wojny światowej przez Rogożany przechodził front i toczyły się zacięte walki. Od zakończenia wojny przybywali do wsi Kresowianie. Teren sołectwa jest pagórkowaty, część mieszkańców utrzymuje się z rolnictwa. Dzisiaj Rogożany są małą ojczyzną Morawian, Niemców i Polaków. Sołectwo zdobyło I miejsce w gminnym konkursie „Aktywna Wieś” 2009, a od 2017 r. wieś ta jest uczestnikiem programu „Odnowa Wsi”.
 
Sołtys - Maria Leusz
 
 
Rozumice
 
Wieś położona w malowniczej, pagórkowatej okolicy. W roku 1260 znajdowała się tu osada, która pierwszy raz została odnotowana w 1335 roku. Prawdopodobnie osadę zamieszkiwali ludzie przybyli z Górnej Frankonii. Pierwsza wzmianka o wsi datuje się na 1335 r. i wspomniana pod nazwą Resentiz. W wieku XIV Rozumice były najbogatszą wsią w okolicy – czynne były dwa młyny, rzeźnie, sklepy, piekarnie. II wojna światowa zniszczyła wiele budynków i kościół, który odbudowano. Wieś leży na bardzo urodzajnych glebach i większość mieszkańców utrzymuje się z rolnictwa i przetwórstwa.
 
Wieś postawiła również na turystykę. Poprzez POM zaadaptowano budynek gminny na świetlicę, salę komputerową i bibliotekę, urządzono tereny zielone. Od 2010 r.  prosperuje w Rozumicach przedszkole „Akademia Pluszowych Misiów”, utworzone przez Stowarzyszenie Rozwój i Odnowa w Rozumicach, w budynku przekazanym przez Burmistrza Miasta i Gminy w Kietrzu – po byłych lokatorach mieszkań socjalnych. Od 2004 r. wieś uczestniczy w programie „Odnowa Wsi”.
Drogi prowadzące do Rozumic obsadzone są drzewami czereśni.
 
Warto zobaczyć
- ruiny kościoła ewangelickiego powstałego w latach 1804-1807 na miejscu wcześniejszej świątyni z 1403 roku             
- spichlerz drewniany piętrowy      
- stanowisko archeologiczne z okresu dolnego paleolitu
- Częściowy Rezerwat Leśny Rozumice, który powstał w 2000 roku dla ochrony lasy liściastego. Występuje tu 171 gatunków roślin, z czego 7 chronionych. Do najciekawszych roślin, które można w rezerwacie napotkać należą: cieszynianka wiosenna, lilia złotogłów oraz turzyca zgrzebłowata. Fauna rezerwatu jest również ciekawa, żują tutaj: turkawka, muchołówka białoszyja, padalec, gacek brunatny, borowiec wielki i wiewiórki.
-pomnik poległych w I wojnie światowej z napisem w języku polskim oraz niemieckim: Nigdy więcej wojnyNie wieder krieg

Sołtys - Bolesław Sitnik
 
 
Ściborzyce Wielkie 
 
Miejscowość otoczona z trzech stron Republiką Czeską. Ściborzyce Wielkie powstały w 1230 r. W XIII wieku funkcjonował tu dwór piastowskiego księcia Ścibora i od niego pochodzi nazwa wsi. W 1750 r. rząd pruski nakazał wszystkim gminom wiejskim używanie pieczęci. Powstała pieczęć z grawerunkiem lemiesza i spichlerza. Według legend przez wieś przebiegał ,,Szlak bursztynowy”. Na tutejszych polach umiejscowione są stanowiska archeologiczne. Ważnym miejscem edukacyjnym i kulturalnym jest Szkoła Stowarzyszeniowa. Wiodącymi projektami z POM są: festyn rodzinny „ Humor bez granic”, obchody dnia Strażaka, turniej piłki nożnej, zagospodarowanie terenów zielonych i remont przydrożnych kapliczek. Mieszkańcy mówią o swojej wsi, że jest „wielką bramą na południe Europy”. Od 2003 r. uczestnik programu „Odnowa Wsi”.

Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzi Kościół Ewangelicko-Augsburski oraz Kościół Rzymskokatolicki.
 
Sołtys - Krzysztof Czarnuszka
 
 
Wojnowice
 
Pierwsze wzmianki o Wojnowicach pochodzą z 1294 r. Ich ówczesnym właścicielem był król czeski Wacław II. Później właściciele się zmieniali. Wielki pożar w 1800 r. strawił większość zabudowań, ale dzięki ofiarności mieszkańców i zaangażowaniu proboszcza Wojnowice zostały odbudowane. Społeczność wiejska jest zainteresowana sprawami własnego środowiska, dba o estetykę wsi, o więzi międzypokoleniowe, przekazuje tradycje, szanuje środowisko naturalne. Mieszkańcy zrzeszeni w różnych organizacjach dążą do poprawy warunków życia. Dużo zieleni, bezpieczne ciągi komunikacyjne, rozwinięte zaplecze rekreacyjno-sportowe gwarantują spokojne życie i wypoczynek. Wojnowice od 2008 r. należą do programu „Odnowa wsi”; w 2011 r. zajęły I miejsce w gminnym konkursie „Aktywna Wieś”.                                 
         
Wojnowice w 1294 nazywało się Woianowicz, w 1377 Woinowicz. W 1945 w czasie działań wojennych przez Wojnowice przeszedł siedem razy front wojenny i wieś bardzo zniszczył. Większość domostw nie nadawała się już do naprawy.
 
Sołtys - Stanisław Babiniec
Twoja przeglądarka nie może wyświetlić obiektu - pogoda


Kalendarz imprez

  • Baner: ePUAP
  • Baner: Elektroniczny system powiadamiania
  • Baner: GISON
  • Baner: BIP
  • Baner: Facebook
  • Baner: Partnerstwo Nyskie 2020
  • Baner: Obywatel gov pl
  • Baner: Kamera Online
  • Baner: Kietrzańska Telewizja Internetowa
  • Baner: Twitter
.